บทที่ 7 คุณมาเฟียกับเมียเด็ก 7
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงยัยหนูตัวนอนหลับสนิทไปแล้วส่วนเขาก็ลุกจากเตียงเดินออกไปคุยโทรศัพท์กับน้องชายสองคนที่โทรมาถามด้วยความตื่นเต้นมากเพราะผ่านมาห้าปีแล้วที่ไม่เคยมีสถานะกับใครนับตั้งแต่แฟนเก่าตายเพราะอุบัติเหตุที่มาจากความตั้งใจของศัตรูจนแจกลูกกระสุนเป็นว่าเล่นเสียเลือดเนื้อไม่หยุดกว่าจะจบได้ก็ใช้เวลานานนับปีเลย
น้องชายทั้งสองคนอยากเจอกับเมียเขามากแต่ยัยหนูนี่สิจะพร้อมเจอใครรึเปล่า เขาก็เดาใจเธอไม่ถูกด้วยสิเพราะว่าเราพึ่งจะรู้จักกันคืนเดียวเอง
"ตอนหลับอย่างกับเจ้าหญิง"
"รักพี่หลงพี่มากๆนะยัยหนูอายตา" ขอสารภาพตามตรงเลยว่าไม่ต้องการจะคบสามเดือนแต่อยากจะคบนานกว่านั้นไปอีก
นี่เป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยากนะแต่ระหว่างเราทั้งคู่คนที่หัวใจสั่นน่าจะเป็นเขาคนเดียวส่วนเธอก็สนุกแค่นั้นโดยปิดกั้นความรู้สึกทั้งหมด
มาเฟียที่ใช้ชีวิตอย่างโลดโผนไม่สนใจใครทำตัวเป็นแบดบอยตัวพ่อมาอย่างยาวนานและไม่เคยมีความรักจริงใจให้กับใครสักคนมานานหลายปีเพราะกำแพงในใจที่สูงเกินกว่าใครจะเข้ามาได้แต่กับเธอทำไมถึงทำให้รู้สึกดีได้มากขนาดนี้วะ
เมื่อคืนก็ไม่คิดว่าจะถูกเด็กตัวแค่นี้ลากออกมาได้แล้วยังสอดประสานอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืนจนเช้าที่ตื่นมาก็ไม่คิดจะผูกมัดตัวเองกับเธอด้วยซ้ำ ยัยหนูนี่ก็ตาถั่วเหลือเกินที่มองมาเฟียอย่างเขาเป็นเด็กขายน้ำไปได้
เอากันจนแตกสามน้ำเมียให้สามหมื่น!
...คุ้มไหมว่ะ?
ก๊อกๆๆ
"ใครมาตอนนี้ว่ะ!" หนึ่งทุ่มแล้วยัยหนูยังไม่ตื่นส่วนเขาน่ะเดินสำรวจห้องนอนจนทั่วดื่มไวน์ไปก็หลายแก้วเเล้วด้วย ไม่รู้สิว่าเมียไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาถึงหลับเป็นตายเกินไปหรือว่าเมื่อคืนจะทำแรงจนเธออ่อนเพลียหนักขนาดนี้
แต่ตอนเธอขย่มก็ไม่เบาเลยนะ!
"คุณท่านกับคุณหญิงเชิญให้ไปทานอาหารเย็นค่ะ"
"เดี๋ยวฉันตามลงไป"
"คุณท่านบอกให้รีบด้วยนะคะ"
"อืม" เขาตอบสั้นๆแล้วปิดประตูแล้วเดินกลับไปที่เตียงนอนมองเมียเด็กแสนขี้เซาแล้วก็ชักจะหวั่นใจว่าชีวิตต่อจากนี้จะเต็มไปด้วยความวุ่นวายจนแทบจะแยกประสาทออกจากกันไม่ทันและเหตุผลหลักๆก็น่าจะเป็นเพราะเธอด้วยสิเพราะดูแล้วว่าน่าจะแสบไม่เบา
"ตื่นแล้วมั้งจะนอนไปถึงไหน!" มือจับขาเล็กเขย่าเบาๆยัยหนูอายตาก็เบ้ปากใส่แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมไปทั้งตัวเหมือนว่าเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งไม่ใช่วัยรุ่นเฟี้ยสจัดเหมือนตอนกลางวัน
"พ่อแม่หนูรอแล้วอายตา" เขาก็ไม่รู้หรอกว่าจะโดนสอบสวนอะไรบ้างเพราะตอนนี้เราอยู่ในบ้านไม่ใช่นอกสถานที่อย่างร้านกาแฟ พ่อแม่ของเธอเป็นคนนิสัยยังไงไม่รู้แต่คงจะต่างกับพ่อแม่ของเขามากและคงตามใจลูกสาวคนเดียวที่สุดเลยด้วย
"เฮ้อ...น่าเบื่อ!"
"อย่าให้ผู้ใหญ่รอนาน"
"รอหนูล้างหน้าแป๊ปหนึ่งนะ พ่อแม่จะเอาของขวัญมาให้ด้วยเมื่อคืนวันเกิดหนู"
"ชอบอะไร? กระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้าหรือเครื่องประดับ"
"จะซื้อให้เหรอ?"
"ก็เราเป็นแฟนกันนี่จะไม่ซื้อให้ได้ไงเล่า หนูชอบอะไร?"
"ไม่รู้สิ! อยากซื้ออะไรก็ตามใจแต่ไม่เอารองเท้านะเพราะไม่มีที่จะเก็บแล้ว"
เขาก็ไม่เคยซื้อของขวัญวันเกิดให้คนรักมาห้าปีแล้วแบบนี้จะเลือกถูกเหรอและที่สำคัญเขาไม่ใช่คนนิยมคบเด็กขนาดนี้ด้วยนะ ที่ผ่านมาก็แค่เซ็กซ์แทบจะไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรต่อเลยหรือกับบางคนก็ยังเป็นเพื่อนที่มีความสัมพันธ์ทางกายอย่างหนักหน่วงแต่ไม่เคยมีสถานะมากกว่าเพื่อนเท่านั้นและไม่มีครั้งไหนเอาใจลงไปเล่น
เขาไม่ชอบเด็กเพราะเบื่อความงี่เง่าเอาแต่ใจตัวเองแถมบางคนยังพูดคุยยากเกินจะทนไหว แต่ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะคบกับอายตาด้วยทั้งที่ก่อนหน้านี้เราก็ไม่เคยเจอกันมาก่อน มันเป็นตลกร้ายตรงที่เธอไม่อยากจะมีใครสักคนนี่สิและด้วยฐานะร่ำรวยขนาดนี้เงินแค่สิบล้านคงไม่สามารถรั้งไว้ได้หรอกถ้าเธอจะยกเลิกสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะแกล้งคบกันเพื่อหลอกทุกคน
เธอกำลังสนุกในความแปลกใหม่แต่ว่าเขากลับคิดอยากคบจริงจัง!
กลิ่นความฉิบหายลอยมาแล้ว!!
"เหม่ออะไรอะ?"
"พี่แค่คิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญให้เมียดี"
"คบหลอกๆจะจริงจังอะไรนักหนา!?"
"เดี๋ยวไม่เนียน!"
"อย่าเวอร์น่า! บ้านหนูไม่มีคนมาจับผิดขนาดนั้นหรอก รู้ไหมว่าต่อให้เราจะรักหรือจะเลิกพ่อแม่หนูก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่อย่าให้การเรียนตกต่ำก็พอ สามเดือนต่อจากนี้ก็คิดแค่กำลังเล่นสนุกเฉยๆไม่เห็นต้องใส่ใจอะไรเยอะแยะเลยด้วยซ้ำ เราคบกันหลอกๆให้พี่ไม่ต้องถูกจับแต่งงานแค่นั้นเอง พอครบกำหนดเราก็แกล้งทะเลาะแล้วเลิกกัน"
"หนูนี่คิดอะไรง่ายๆดีนะ"
"ก็ถ้ารู้ว่าชั่วคราวแล้วจะเอาใจลงไปเล่นทำไมล่ะ ไปกันเถอะเดี๋ยวพ่อแม่จะรอนาน" เธอจับมือเขาดึงให้ลุกออกจากเตียงแล้วไปกินข้าวเย็นสักทีเพราะว่าตอนนี้ท้องเริ่มเรียกร้องหาอาหารแล้วล่ะ
